บทที่ 173

บทที่ 173

แบ่งเบา?

หงจวินชะงักไปครู่หนึ่ง มองตรงไปยังโจวหยาน ชั่วขณะยังไม่เข้าใจความหมายที่โจวหยานเอ่ยออกมา

นัยน์ตากวาดไหวครุ่นคิดถึงความหมายเบื้องหลัง ไร้ซึ่งวาจา

ผู้ทรงธรรมว่านเต้าก็ชะงักเช่นกัน นัยน์ตากลิ้งกรอกคล้ายนึกถึงสิ่งใด สีหน้าพลันปรากฏแววตื่นตกใจ

พุ่งพล่านด้วยความเกรี้ยวกราดแล้วเอ่ยคำรามลั่น

"ไม่ได้เด็ดขาด!"

หืม?

หงจวินมีความสงสัยอยู่บ้าง เหตุใดผู้ทรงธรรมว่านเต้าจึงมีอาการตื่นเต้นถึงเพียงนี้ ไม่เข้าใจความกระจ่างนัก

มุมปากของโจวหยานเผยรอยยิ้มเยาะเย้ย มองไปยังผู้ทรงธรรมว่านเต้าที่กลายเป็นนักโทษในกำมือขณะนี้ ส่งเสียงหัวเราะเบา ๆ