บทที่ 171

บทที่ 171

สีหน้าดีใจแอบแฝงของผู้ทรงธรรมว่านเต้าชะงักไป จากนั้นสีหน้าก็แปรเปลี่ยนทันที ตั้งสติได้ในพริบตา ขณะเดียวกันโจวหยานและร่างจริงผานกู่ก็พุ่งเข้ามาถึงแล้วเช่นกัน

แววตาของโจวหยานฉายประกายขบขันวูบหนึ่ง ในร่างจริงผานกู่ยังมีเสียงด่าทอของจู้หรงและกงกงเล็ดลอดออกมา

"ไอ้เฒ่าขนด่างว่านเต้า เจ้าจะหนีไปไหน หากปล่อยให้ข้าจับตัวได้ เจ้าต้องโดนอัดจนหน้าบานแล้วขึ้นสวรรค์ทั้งเป็นแน่!"

ว่านเต้าสีหน้าตื่นตระหนก รีบเร่งพลังทั่วร่างพยายามทะลวงพลังกักขังของระฆังโกลาหล

โจวหยานเห็นดังนั้น ร่างกายพลันขยับ เสาแสงสิบสามสายบนร่างพุ่งทะยานขึ้นฟ้าด้วยความรวดเร็วราวดั่งสายฟ้า ตกล้อมรอบตัวผู้ทรงธรรมว่านเต้าเอาไว้โดยตรง

วื้ง!

เสาแสงสิบสามสายสั่นสะเทือน หลอมรวมเป็นกรงขังขึ้นทันที กักขังว่านเต้าไว้ภายใน

โจวหยานหัวเราะลั่น สะบัดมือเก็บกรงขังมาไว้บนฝ่ามือ