บทที่ 170

บทที่ 170

ผู้ทรงธรรมว่านเต้าพลั้งเผลอไปชั่วขณะ จึงโดนฝ่ามือของร่างจริงผานกู่เข้าไปฉาดใหญ่ ฝ่ามือนี้ย่อมไม่ใช่สิ่งที่รับมือได้ง่ายดาย แรงปะทะระดับนั้นต่อให้เป็นดาราโบราณก็ยังต้องแหลกสลายกลายเป็นเถ้าธุลี

ผู้ทรงธรรมว่านเต้าศีรษะบวมปูดดั่งหัวหมู สภาพชุดขาดวิ่นยับเยิน ช่างดูน่าขันสิ้นดีเสียนี่กระไร

โจวหยานซึ่งสวมมหาค่ายกลเทพต้นกำเนิดสิบสาม มองไปยังผู้ทรงธรรมว่านเต้าที่ใบหน้าเขียวช้ำไปทั่ว แล้วส่งเสียงหัวเราะแหะ ๆ ออกมาด้วยความสะใจ

"ว่านเต้าเอ๋ย ฝ่ามือเมื่อครู่ของเจ้าใช้ไม่ได้เลยนี่หว่า ยังไม่ทันตีโดนตัวข้า ก็สลายหายไปเสียเองแล้ว!"

"แต่ว่าพวกเรามีฝ่ามือนะ เจ้าคิดเห็นอย่างไรเล่า?"

เวลานี้ผู้ทรงธรรมว่านเต้ารู้สึกราวกับกลืนแมลงวันเข้าไป ทั้งอึดอัดและทรมาน ยิ่งโดยเฉพาะยามที่มองไปยังมหาค่ายกลเทพต้นกำเนิดสิบสามที่โจวหยานสวมอยู่

ในใจพลันร่ำร้องด่าทอหงจวินผู้เป็นร่างหลัก

"ค่ายกลนี้มันมีลูกเล่นอื่นเพิ่มขึ้นมาอีก ไฉนเจ้าถึงไม่บอกข้าเล่า?"