บทที่ 130

บทที่ 130

บรรพอูโจวหยานปรากฏตัวขึ้น ไท่ซ่างเองก็ตกใจไม่น้อย แต่พอได้ฟังคำพูดของโจวหยาน เขาก็เดือดดาลขึ้นมาทันที "เหตุใดจึงบอกว่าคุยกับเจ้าแล้วเล่า"

ตัวข้าเป็นถึงศิษย์อริยะ ว่าที่อริยะวิถีสวรรค์ ย่อมมีหน้าที่รับผิดชอบในการสั่งสอนอบรมสรรพชีวิตแทนวิถีสวรรค์เป็นธรรมดา

นี่ข้าสั่งสอนอบรมเผ่ามนุษย์และถ่ายทอดวิถีเคล็ดวิชาลงมา ไฉนจะต้องมาไต่ถามเจ้าที่เป็นบรรพอูด้วยเล่า

ยามนี้ในใจของไท่ซ่างมีความร้อนรนอยู่บ้าง ไม่รู้เพราะเหตุใด เมื่อครู่เพิ่งจะตัดสินใจสั่งสอนอบรมเผ่ามนุษย์ ปราณม่วงหงเหมิงสมบัติวิหารสวรรค์ในทะเลจิตกลับสั่นระรัวขึ้นมาติดต่อกัน ทั้งยังโปรยปรายคลื่นวิถีออกมานับไม่ถ้วน

ใจของไท่ซ่างพลันตกใจระคนยินดีปรีดา

"ใช่แล้ว ที่แท้วิถีของข้าก็อยู่บนการสั่งสอนอบรมนี้เอง ในโลกหงฮวงมีสรรพชีวิตนับไม่ถ้วน ทว่ามีเพียงเผ่ามนุษย์ที่อ่อนแอนี้เท่านั้นที่เป็นกายมหาวิถีแต่กำเนิด"