บทที่ 131

บทที่ 131

โจวหยานมองท่าทางเคลือบแคลงของไท่ซ่าง หัวเราะเสียงดังออกมาคราหนึ่งแล้วเอ่ยเบา ๆ ว่า

"เจ้าจงดูให้ดี!"

เขาเหินร่างขึ้นฟ้าโดยพลับ พลังกายสะท้านไหว จุดชีพจรแต่ละจุดส่องประกายเจิดจ้า พลังอันทรงอำนาจสายหนึ่งพุ่งทะยานออกมาจากเนื้อหนัง มิติว่างถึงกับสั่นสะเทือน

ไท่ซ่างในฐานะทายาทผานกู่ ทั้งยังเป็นศิษย์สายตรงของบรรพจารย์วิถีหงจวิน ย่อมเป็นผู้มีหูตากว้างขวางอยู่บ้าง แววตาจึงหรี่ลงเล็กน้อย

"วิชาเนื้อหนังเช่นนั้นหรือ?"

เขารำพันอยู่ในใจ

"นี่คงเป็นเคล็ดวิชาที่โจวหยานต้องการถ่ายทอดให้แก่เผ่ามนุษย์สินะ แม้จะมีความลึกล้ำอยู่บ้าง แต่เมื่อเทียบกับวิชามหาวิถีแกนทองคำของข้าแล้ว ยังคงด้อยกว่าอยู่ขั้นหนึ่ง!"

ไท่ซ่างมีความมั่นใจในวิชามหาวิถีแกนทองคำของตนเองยิ่งนัก นี่คือสิ่งที่เขาตรัสรู้มาจากสมบัติวิเศษบรรพกาลแผนภาพไท่จี๋ ทั้งยังหยิบยวดวิชาแห่งวิถีเซียนที่บรรพจารย์วิถีหงจวินถ่ายทอดมาหลอมรวม โดยมีเคล็ดสืบทอดของมหาเทพผานกู่สอดแทรกอยู่ท่ามกลางสิ่งเหล่านี้