บทที่ 126

บทที่ 126

โจวหยานและจู๋หลงปรากฏกาย ณ ก้นทะเลบูรพา ค่ายกลเบื้องล่างเปล่งแสงเรืองรองรุนแรงระลอกหนึ่ง พลังลมปราณอันไพศาลสายหนึ่งพาดผ่านวูบเดียว

เวลานั้น เสียงของบรรพมังกรผู้เจือความเศร้าสร้อยระคนอยู่เล็กน้อยก็ดังขึ้น

"น้องชายโจวหยาน วันนี้พวกเราได้พบหน้ากัน ข้าก็รู้สึกอิ่มเอมใจยิ่งแล้ว!"

"ดินแดนประจิมทิศเกี่ยวข้องกับความมั่นคงของฟ้าดิน ไม่อาจก้าวล่วงเข้าไปตามอำเภอใจได้ ข้าเองก็ต้องหลับใหลเพื่อรักษาเสถียรภาพของโลกที่กำลังสั่นคลอนนี้แล้ว!"

เสียงของบรรพมังกรเบาลงเรื่อย ๆ จนสุดท้ายเหลือเพียงเสียงพึมพำแผ่วเบา ก่อนจะเงียบสนิทไร้สรรพเสียง

จู๋หลงมองค่ายกลซึ่งบัดนี้เลิกเปล่งแสงเรืองรองด้วยแววตาเศร้าสร้อย ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง "พี่ใหญ่ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวอ้างว้าง เมื่อไหร่จะถึงคราวสิ้นสุดเสียที!"