บทที่ 127

บทที่ 127

งงงวย!

โจวหยานงงงวยอย่างถึงที่สุดแล้ว

มองดูหลอดเลือดที่เชื่อมต่อกับหัวใจผานกู่โบยบินไปมาไม่หยุด ฟาดห้วงอากาศจนเกิดเสียงดังเปรี๊ยะปรัชญา โจวหยานถึงได้รู้ว่าที่แท้ความเคลื่อนไหวเมื่อครู่เกิดจากหัวใจผานกู่ดวงนี้นี่เอง

เครื่องหมายคำถามอันใหญ่หลวง!

ซี้ด!

อยู่ ๆ โจวหยานก็รู้สึกเจ็บแปลบที่แผ่นหลัง โจวหยานผู้ซึ่งไม่เคยสัมผัสกับความเจ็บปวดมานับไม่ถ้วนปีกลับต้องงงงวยอีกครั้ง

ยามนี้ตนเองฝึกฝนวิชาเสวียนเก้าวัฏมาจนถึงวัฏที่แปดแล้ว ร่างกายของบรรพอูแข็งแกร่งปานใดกันเล่า

แม้แต่สมบัติวิญญาณบรรพกาลก็ยังทำให้บาดเจ็บได้ยาก

ทว่าความเจ็บปวดราวกำลังแผดเผาที่แผ่นหลังในยามนี้คือเรื่องจริง ครั้นมองดูเบื้องหน้า หัวใจผานกู่คล้ายกับคนสติหลุด โบยบินสะบัดแส้ไม่หยุดหย่อน