บทที่ 111

บทที่ 111

คำพูดของโจวหยานหลุดออกมา ก็เกิดเสียงฮือฮาขึ้นในทันที

เริ่มจากตี้จุนที่เมื่อครู่ยังโกรธจนตัวสั่น ตอนนี้กลับไม่สั่นแล้ว ได้แต่อ้าปากค้างเงยหน้ามองโจวหยานผู้มีรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้า

ในแววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว นี่มันบรรพอูที่ไหนกัน นี่มันภูตผีจอมกินคนชัด ๆ

ธงเทพอสูรคืออะไร?

นั่นคือศาสตราวุธล้ำค่าที่ตี้จุนใช้ควบคุมเผ่าอสูรจำนวนนับไม่ถ้วนเชียวนะ

ขอเพียงมีธงเทพอสูรอยู่ในมือ ไม่ว่าจะเป็นเผ่าอสูรตนใดก็ล้วนต้องเชื่อฟังเป็นอย่างดี เช่นเดียวกับคุนเผิงผู้ดื้อรั้นหัวด้าวผู้นั้น ยามนี้ก็ยังคงทำตัวราวกับสุนัขตัวหนึ่ง สั่งให้ไปตะวันออกต้องไปตะวันออก สั่งให้ไปตะวันตกต้องไปตะวันตก

ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นความดีความชอบของธงเทพอสูรทั้งสิ้น

หากปราศจากธงเทพอสูร เผ่าอสูรที่เดิมทีก็เป็นเพียงทรายกระจัดกระจายอยู่แล้ว จะไม่แตกซ่านกระเซ็นไปหรอกหรือ