บทที่ 110

บทที่ 110

บรรพจารย์วิถีหงจวินจากไปพร้อมกับใบหน้าดำคล้ำ สีหน้าของตี้จุนถึงกับซีดเผือก หัวใจของเหล่าอสูรจำนวนนับไม่ถ้วนหนาวเหน็บไปครึ่งค่อนดวง

เผ่าอูนี้โหดเหี้ยมอำมหิตเกินไปแล้วกระมัง บรรพจารย์วิถีหงจวินผู้นั้นคืออริยะผู้หลอมรวมวิถีเชียวนะ ไยจึงจากไปอย่างน่าสมเพชเช่นนี้เล่า

นี่มันไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย

บรรพจารย์วิถีหงจวินมิได้หลอมรวมวิถีสวรรค์ไปแล้วหรอกหรือ ย่อมควรแข็งแกร่งไร้เทียมทานสิ เหตุใดจึงต้องหวาดกลัวค่ายกลที่บรรพอูตั้งขึ้นด้วย

นั่นมันค่ายกลอันใดกัน

ตี้จุนสีหน้าหม่นหมองสิ้นหวัง บรรพจารย์วิถีหงจวินจากไปแล้ว เผ่าอสูรย่อมยากรับมือเป็นแน่ ยามนี้มีอยู่เพียงสองหนทาง หนึ่งคือไม่คำนึงถึงผลลัพธ์ใด ๆ สะบัดธงเทพอสูร สู้ตายถวายชีวิต ขอเพียงกลับถึงราชสำนักสวรรค์ได้ ในเมื่อตี้จุนคือจักรพรรดิสวรรค์ ย่อมมีสวรรค์สามสิบสามชั้นเป็นที่พึ่งพิง