บทที่ 87

บทที่ 87

ภายในตำหนักผานกู่ ปราณเทพสังหารนับไม่ถ้วนพลุ่งพล่านราวกับคลื่นซัดสาด จนเกือบจะกลั่นตัวกลายเป็นของเหลว ร่างสิบสามร่างปรากฏเลือนรางสลับชัดเจน ก่อเกิดเป็นค่ายกลลึกล้ำชุดหนึ่ง พวกมันคอยกลืนกินและหลอมรวมปราณเทพสังหารอย่างต่อเนื่อง สิ่งที่กำลังฝึกฝนอยู่ก็คือวิชาเสวียนเก้าวัฏ

มีเพียงตรงหว่างคิ้วเท่านั้น ที่ประกายแสงสายหนึ่งราวกับประกายแสงเจิดจ้าทอประกายความรู้สึกเบาสบายปราดเปรียวออกมา สายตาทั้งหลายล้วนอยู่ที่วิญญาณปฐมของแต่ละคน ซึ่งช่วยขับไล่ปราณเทพสังหารไร้ขอบเขต ทำให้จิตประภัสสรและวังม่วงไม่สูญเสียไป

ระหว่างที่แสงลึกลับสาดประกาย ความลึกลับนานัปการก็บังเกิดวิวัฒนาการขึ้น สิ่งที่กำลังดำเนินอยู่ก็คือวิชาหยวนเก้าวัฏ