บทที่ 88

บทที่ 88

โจวหยานมองเห็นจากระยะไกลว่า หนี่วากำลังอยู่ในหุบเขาที่เต็มไปด้วยไอวิญญาณ นางพับแขนเสื้อขึ้นอย่างกระตือรือร้นและกำลังสนุกสนานกับการปั้นโคลนอยู่บนพื้น

บนพื้นดินยังมีรูปปั้นดินเหนียวหลากหลายรูปแบบอีกมากมาย แต่ละตัวล้วนประณีตสมจริง มีชีวิตชีวราวกับมีวิญญาณ ขาดก็เพียงแค่ประกายแห่งการสร้างสรรค์ชีวิตแท้จริงเท่านั้น

โจวหยานลงมาจากเขาปู้โจวโดยมีความตั้งใจที่จะหาจังหวะทะลวงผ่านไปสู่ขั้นรองอริยะ ทว่าประตูสู่ขั้นรองอริยะนั้นหาได้ทะลวงผ่านได้ง่ายดายนัก

เดินวนไปวนมาจนมาถึงสถานที่แห่งนี้ ราวกับมีบางสิ่งชี้นำอยู่ท่ามกลางความมืดมิดอย่างไรอย่างนั้น

โจวหยานมองดูหนี่วาที่ยังคงปั้นโคลนและปั้นสัตว์ตัวเล็ก ๆ อยู่เบื้องล่างด้วยความตื่นเต้น ใบหน้าเล็ก ๆ แดงเปล่งปลั่ง ท่าทางไร้เดียงสาปราศจากมาดเสแสร้งของศิษย์อริยะเช่นก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิง

กลับดูน่ารักอยู่ไม่น้อย