บทที่ 21

บทที่ 21

อานุภาพแห่งอริยะช่างกว้างใหญ่ไพศาลยิ่งนัก ย่างก้าวไปถึงแห่งหนใด ความขัดแย้งย่อมพลันสงบลงทันที

ตี้เจียงและคนอื่น ๆ ถูกซัดกระเด็นถอยร่นไปไกล ทว่าไม่นานก็พากันกลับมา ทว่าสีหน้าของแต่ละคนกลับน่าเกลียดถึงขีดสุด ส่วนตี้จุนและไท่อีสองคนที่หลบซ่อนอยู่ภายในระฆังโกลาหลก่อนหน้านี้ ได้รับโอกาสให้พักหายใจหายคอชั่วครู่ รีบพุ่งทะยานเข้าสู่ภายในวังจื่อเซียวอย่างรวดเร็ว

วังจื่อเซียวคือเขตแดนอริยะ ตี้จุนและไท่อีย่อมไม่หวาดกลัวว่าตี้เจียงและคนอื่น ๆ จะกล้าหาญชาญชัยตามมารังควานอีก

โจวหยานย่อมล่วงรู้ดีว่า นี่คือฝีมือของตาเฒ่าหงจวินผู้นั้นที่ยื่นมือเข้าแทรกแซง หากเขาไม่ยอมลงมือ เกรงว่าตี้จุนและไท่อีสองคนนี้คงจะต้องอับอายขายหน้าต่อไปเรื่อย ๆ เป็นแน่

ด้วยนิสัยใจคอของบรรพอูแล้ว ท้ายที่สุดเกรงว่าแม้แต่กางเกงในสักตัวก็คงจะไม่หลงเหลือให้ตี้จุนและไท่อีอย่างแน่นอน ทว่าสำหรับหงจวินแล้ว สองคนนี้ยังมีประโยชน์อยู่อีกมาก

เขาย่อมไม่ปล่อยปละละเลยให้นิ่งดูดายอย่างแน่นอน

ฟิ้ว!