บทที่ 20

บทที่ 20

เมื่อนึกถึงความโหดเหี้ยมของบรรพอูทั้งหลาย โดยเฉพาะจู้หรงกับวาจาที่ร้ายกาจยิ่งกว่าพิษแล้ว ผู้คนทั้งหมดต่างก็ตัวสั่นเทาขึ้นมา

เลิกสนใจเรื่องสนุกแล้ว ต่างพากันแสร้งทำเป็นมองไปรอบ ๆ วังจื่อเซียว ราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น

ส่วนซานชิงเมื่อได้ยินวาจานี้ ใบหน้าก็พลันปรากฏแววตื่นตระหนกขึ้นมา พวกเขาต่างถือตัวว่าเป็นสายตรงผานกู่ สูงส่งปานใด หากปล่อยให้ปากสกปรกของจู้หรงหยามเหยียดเข้าสักครา ยังจะมีหน้าอันใดหลงเหลือให้อยู่ในวังจื่อเซียวอีกเล่า

ประเด็นคือบรรพอูทั้งสิบสามผู้นำมารวมตัวกัน ต่อให้ซานชิงจะมั่นใจในตนเองเพียงใด ก็ไม่กล้าเอ่ยปากว่าสามารถเอาสามสู้สิบสามได้หรอก

นี่มิใช่การรุมประชาทัณฑ์ด้วยตนเองหรอกหรือ

จะต้องโง่เขลาถึงระดับใดกันถึงทำเช่นนี้!