บทที่ 19

บทที่ 19

เหง่ง! เสียงระฆังดังสนั่นหวั่นไหวคราหนึ่ง

ตี้เจียงส่งเสียงหัวเราะลั่น

"ให้ตายสิ ระฆังโกลาหล ของเทพบิดามาอยู่กับเจ้าช่างน่าเสียดายยิ่งนัก แต่อย่างน้อยก็แข็งแกร่งจริง ๆ แหละน่า!"

ตี้เจียงซัดกฎแห่งวิถีพื้นที่สายหนึ่งออกไป ระฆังโกลาหล กระเด็นกระดอนออกไปทันที ส่วนตี้จุนและไท่อีที่หลบอยู่เบื้องหลัง ระฆังโกลาหล ก็พลอยปลิวคว่ำกระเด็นออกไปด้วยเช่นกัน

จากนั้นก็เป็นตาของจู๋จิ่วอิน จู้หรง เสวียนหมิง รู่โซว โกวหมาง กงกง เซอปี่ซือ ซีจือ เทียนอู๋ และเฉียงเหลียง ผลัดกันซัดคนละทีสองที

ระฆังโกลาหล ส่งเสียงกังวานดังก้อง เดี๋ยวก็ลอยไปทางโน้น เดี๋ยวก็กระเด็นไปทางนี้ จนแทบไม่ต่างอะไรกับลูกบอลหนังลูกใหญ่

ยามนี้ภายในวังจื่อเซียว เหล่าเทพศักดิ์สิทธิ์บรรพกาลทั้งหลายต่างพากันมองไปยังโจวหยานและโฮ่วถู่ที่นั่งสง่าผ่าเผยอยู่บนเบาะที่นั่ง ก่อนจะพากันถอยร่นออกห่างไปก้าวหนึ่งโดยสัญชาตญาณอย่างรวดเร็ว