กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 9
ตำหนักผานกู่ไร้ผู้ใดมารบกวน โจวหยานและบรรพอูทั้งสิบสองฝึกฝนกันในครั้งนี้ จนเวลาผ่านไปหลายหยวนฮุ่ยโดยไม่รู้ตัว
บรรพอูทั้งสิบสองจ้องมองโจวหยาน แววตาแฝงความแปลกประหลาดอยู่เล็กลง
จู้หรงคล้ายกับลืมเรื่องที่โดนโจวหยานแกล้งไปเสียสนิท ยังไม่ทันที่คนอื่นจะเอ่ยปาก เขาก็รีบรุดเข้าไปข้างหน้าอย่างร้อนรน คอยสำรวจโจวหยานไม่วางตา
สายตาไปหยุดอยู่ที่ระหว่างคิ้วของโจวหยาน ความกระหายในแววตานั้นชัดเจนเสียจนแทบปิดไม่มิด
เส้นผมและหนวดเคราสีแดง ใบหน้าของชายฉกรรจ์ นัยน์ตากลมโตกลอกกลิ้งไปมา สองมือถูเข้าหากันไม่หยุด จากนั้นส่งยิ้มแหะ ๆ เผยสีหน้าเอาอกเอาใจ ทั้งยังกะพริบตาปริบ ๆ ช่างน่าขันสิ้นดี
ใบหน้าใหญ่โตที่เต็มไปด้วยความเยินยอพุ่งเข้าไปตรงหน้าของโจวหยาน ราวกับกลัวว่าโจวหยานจะมองไม่เห็นอย่างนั้นแหละ