บทที่ 10

บทที่ 10

"อริยะวิถีสวรรค์, หงจวิน!"

ผ่านพ้นไปนับไม่ถ้วนปี โจวหยานและคนอื่น ๆ ต่างบำเพ็ญอยู่ในตำหนักผานกู่มาโดยตลอด ไม่เคยออกสู่โลกภายนอกเลย ยามนี้เมื่ออริยะวิถีสวรรค์ปรากฏขึ้น ตี้เจียงและคนอื่น ๆ ล้วนสะดุ้งตกใจกันถ้วนหน้า

มีเพียงโจวหยานที่มีรอยยิ้มประดับบนใบหน้า รู้อยู่แก่ใจว่ามหาหายนะสิ้นสุดลงแล้ว ถึงเวลาที่เหล่าบรรพอูจะออกสู่โลกภายนอกเสียที และยังมีเทพศักดิ์สิทธิ์บรรพกาลแห่งหงฮวงอีกมากมายที่จะทยอยปรากฏตัวเช่นกัน

"อริยะวิถีสวรรค์คือสิ่งใดกัน?"

เวลานั้น โฮ่วถู่มีสีหน้าประหลาดใจแกมสงสัย เอ่ยถามขึ้นเบา ๆ นัยน์ตาจับจ้องมองไปยังโจวหยาน ในใจนางยามนี้รู้สึกราวกับว่าโจวหยานล่วงรู้ทุกสิ่งทุกอย่างไปเสียหมด

คนอื่น ๆ ต่างก็มีความสงสัยใคร่รู้เกี่ยวกับอริยะวิถีสวรรค์ไม่แพ้กัน จึงพากันหันมามองโจวหยานเป็นตาเดียว