บทที่ 2

บทที่ 2

เมื่อเห็นท่าทีของจู้หรงผู้เป็นชายร่างกำยำผมแดงเปลี่ยนไปกะทันหัน บรรพอูตกตะลึงกันถ้วนหน้า ทว่าในวินาทีต่อมา เมื่อมองดูจู้หรงที่มีท่าทางเย้ายวนชวนฝัน ในดวงตาก็ฉายแววประหลาดใจ จากนั้นจึงพากันหัวเราะลั่นออกมา มุมปากต่างหุบไม่ลง หุบอย่างไรก็ไม่ลง

ช่างเป็นบุรุษที่เย้ายวนชวนฝันเสียจริง

โจวหยานครองกฎแห่งคำสาปย่อมสามารถสาปแช่งผู้อื่นได้ตามใจ

ก่อนหน้านี้จู้หรงปากพล่อยคอยเยาะเย้ยโจวหยานว่าทำตัวเป็นตุ๊ดตั๊ด โจวหยานจึงบันดาลโทสะขึ้นในใจ โดยไม่ได้ตั้งใจเผลอเรอไปกระตุ้นกฎแห่งคำสาปเข้า ร่าย "คำสาปพันจริตร้อยมารยา" ออกไปแถมยังได้รับการหนุนเสริมร้อยเท่าจากระบบอีกด้วย

อานุภาพนั้น ต่อให้เป็นร่างกายของบรรพอูที่หลอมรวมจากปราณขุ่นแห่งพสุธาและปราณเทพสังหาร ซึ่งสมควรจะคุ้มกันได้ทุกวิถีทาง ก็ยังพลาดท่าหลงกลเข้าเต็มเปลา

อี้ญาๆ! เจ้าสิบสาม!