บทที่ 1

บทที่ 1

โลกหงฮวงเวิ้งว้างไร้ขอบเขต ใจกลางฟ้าดินมีเสาค้ำฟ้าตั้งตระหง่าน นั่นคือเขาปู้โจว

เขาปู้โจวอัดแน่นไปด้วยความเกรียงไกรของผานกู่ สูงตระหง่านเสียดฟ้าจนสรรพชีวิตไม่อาจปีนป่าย ณ เบื้องล่างของเขาปู้โจว ในส่วนลึกของเส้นชีพจรปฐพี ปราณขุ่นแห่งปฐพีรวมตัวกัน ณ ที่แห่งนี้ มีวิหารเทพหลังหนึ่งตั้งตระหง่าน นั่นคือตำหนักผานกู่

ภายในตำหนักผานกู่ ห้วงมิติเวิ้งว้างกว้างใหญ่ราวกับเป็นอีกโลกหนึ่ง

โครกคราด โครกคราด

บ่อโลหิตขนาดมหึมาแห่งหนึ่งตั้งอยู่ใจกลางห้วงลึก หัวใจดวงใหญ่ยักษ์ดวงหนึ่งเต้นไม่หยุด หยาดโลหิตนับไม่ถ้วนร่วงหล่นลงมา หัวใจดวงนี้ก็คือหัวใจผานกู่ หลังจากการเบิกฟ้าเปิดปฐพี มันกลับไม่ได้สร้างสรรพสิ่งอื่นใด ทว่ากลับร่วงหล่นลงมาสู่ตำหนักผานกู่ซึ่งก่อกำเนิดจากสมองของมหาเทพผานกู่

เบื้องหลังบ่อโลหิตตั้งตระหง่านด้วยรูปปั้นเทพขนาดมหึมา นั่นคือรูปปั้นของมหาเทพผานกู่ผู้เบิกฟ้าเปิดปฐพี