กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 317 ออดอ้อนในอ้อมกอดท่านจอมพลน้อย (38)
ซูจื่อเม่ยมองขาของลู่หงซีอย่างมีนัย “ไม่มีอะไรค่ะ แค่บังเอิญว่าฉันรักษาได้เท่านั้น”
ใครบ้างไม่อยากโยนไม้เท้าทิ้งแล้วกลับมาเป็นคนปกติ?
พอได้ยินซูจื่อเม่ยพูด ลู่หงซีก็เริ่มพิจารณาเธอทันที
“เธอรักษาได้จริงหรือ?”
“ถ้าท่านเชื่อฉัน ขอเวลาให้ฉันสักหน่อย แล้วท่านจะพอใจค่ะ”
สิ่งที่ลู่หงซีมีไม่เคยขาดคือเงิน แต่ขาคู่นี้เขาไปหาหมอมาหลายคนแล้วก็ยังไม่ดีขึ้น
ทั้งหมอตะวันตกและหมอจีนก็ไปหามาหมดแล้ว
แม้แต่หมอฝรั่งพวกนั้นก็ยังจนปัญญา
ถ้าซูจื่อเม่ยมีฝีมือรักษาโรคจริง บางทีเขาก็ควรกลับมาคิดเรื่องของซูจื่อเม่ยใหม่อีกครั้ง