กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 318 ออดอ้อนในอ้อมกอดท่านจอมพลน้อย (39)
ซูจื่อเม่ยมองท้องฟ้าด้านนอก แล้วมองลู่เฟยหงอย่างเห็นใจ
แม้เมื่อครู่จะรู้สึกว่าเวลาไม่นาน แต่จริง ๆ แล้วผ่านไปถึงสองชั่วโมงเต็ม
ตอนนี้น้ำค้างเริ่มลง ใบหญ้าถูกเคลือบด้วยหยดน้ำค้างใสระยิบระยับ
เสื้อผ้าของลู่เฟยหงเปียกไปหมด ดูน่าสงสารเหลือเกิน
แต่ลู่เยี่ยนที่อยู่ด้านในกลับพูดว่า “ยืนรออยู่ข้างนอก ทำตัวโง่หรือไง?”
“นั่นสิ ในบ้านมีห้องว่างตั้งเยอะ ทำไมไม่หาห้องนั่งรอสักห้องล่ะ” ซูจื่อเม่ยคล้อยตามสามี
เดี๋ยวก่อน คนที่ทำให้จอมมารอย่างลู่เยี่ยนยอมสยบได้ ก็น่าจะเป็นนางฟ้าตัวน้อยที่ทั้งน่ารักและใสซื่อไม่ใช่หรือ?