กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 287 ออดอ้อนในอ้อมกอดท่านจอมพลน้อย (8)
ลู่เยี่ยนยิ้มเล็กน้อยอย่างแนบเนียน แล้วอุ้มซูจื่อเม่ยขึ้นนั่งบนตักอย่างเปิดเผย ก่อนจะเล่นเส้นผมของเธอ
คราวนี้ร่างกายของซูจื่อเม่ยเกร็งขึ้นเล็กน้อย แต่เธอไม่ได้ดิ้นหนี
รถโยกกระแทกเหลือเกิน แถมสภาพถนนก็ไม่ดี ทำให้ตัวเธอลอยกระเด้งอยู่บ่อย ๆ เธอรู้สึกเหมือนกำลังนั่งเครื่องเล่นดิ่งพสุธา แถมยังไม่ได้คาดเข็มขัดนิรภัยด้วย
เมื่อรู้สึกว่ามือลู่เยี่ยนกำลังเล่นเส้นผมของเธอ ร่างกายของซูจื่อเม่ยก็ยิ่งแข็งเกร็ง
ตอนที่เธอทะลุมิติมาเป็นตอนเช้า ใกล้เวลาไปโรงเรียนแล้ว ซูจื่อเม่ยจึงไม่มีเวลาจัดการอะไร