กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 286 ออดอ้อนในอ้อมกอดท่านจอมพลน้อย (7)
ซูจื่อเม่ยยิ้มอย่างว่าง่าย ปลายจมูกแดงเรื่อ “ทำไมเพิ่งหาฉันเจอล่ะ ฉันคิดถึงคุณมากเลย”
เส้นผมของซูจื่อเม่ยยุ่งเล็กน้อย ยิ่งขับให้ใบหน้าเล็กเท่าฝ่ามือดูประณีตน่ารักขึ้นไปอีก ยามทำปากยื่นก็น่าเอ็นดูจนคนทนไม่ไหว
แววตาของลู่เยี่ยนลึกล้ำ “ในเมื่อคิดถึงฉัน แล้วทำไมถึงไปกินข้าวกับผู้ชายคนอื่น”
ความหึงหวงเข้มข้นแทบเอ่อล้นออกมา
กลิ่นเปรี้ยวแรงเหลือเกิน
ซูจื่อเม่ยตบลู่เยี่ยนเบา ๆ “เอาอย่างนี้ไหม คุณนั่งลงก่อน แล้วเราค่อยกินต่ออีกหน่อย”
ลู่เยี่ยนค่อย ๆ นั่งลง ยื่นมือไปลูบพุงกลมดิกของซูจื่อเม่ย “ยังกินไหวหรือ”