กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 197 ออดอ้อนในอ้อมแขนองค์รัชทายาท
พวกนางยกพวกมาดักซูจื่อเม่ยไม่สำเร็จก็น่าอับอายมากพอแล้ว ท่าทีของซูจื่อเม่ยยิ่งทำให้พวกนางรู้สึกว่าไม่เหลือหน้าให้ใครเห็น
มองซูจื่อเม่ยฮัมเพลงเดินจากไป นางกำนัลชั้นรองก็จ้องคนข้าง ๆ อย่างดุดัน ก่อนเตือนว่า “เรื่องวันนี้ห้ามใครพูดออกไปเด็ดขาด เข้าใจไหม”
“เข้าใจแล้ว ๆ” เรื่องน่าอับอายขนาดนี้ ใครจะเอาไปพูดกันล่ะ
ซูจื่อเม่ยไปห้องเครื่องหลวง เอาอาหารขององค์รัชทายาทมาแล้วก็ยื่นทองแท่งให้พ่อครัว นางขยิบตาให้เขา “อาจารย์ ฉันต้องคอยปรนนิบัติองค์รัชทายาท พอถึงเวลาที่ฉันจะกินข้าว อาหารก็คงเย็นหมดแล้ว ขอฉันเอาไปด้วยได้ไหม”