กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 196 ออดอ้อนในอ้อมแขนองค์รัชทายาท
“ตำราพิชัยสงครามเล่มนี้ลึกล้ำจริง ๆ ยอดเยี่ยม ยอดเยี่ยมยิ่งนัก”
ลู่ซิงเจ๋อเพียงได้ฟังบางส่วน ก็รู้สึกว่าได้ประโยชน์ไม่น้อย
ขันทีน้อยที่อยู่ข้าง ๆ ฟังแล้วรู้สึกเหมือนฟังภาษาอะไรไม่รู้เรื่อง แต่กลับคิดว่าไพเราะอย่างยิ่ง
สายตาที่มองซูจื่อเม่ยก็เปลี่ยนไปไม่เหมือนเดิม
ขันทีน้อยกล่าวอย่างนอบน้อมว่า “แม่นางจื่อเม่ย เสื้อผ้าของท่านข้ารับกลับมาให้แล้ว วางไว้ตรงหัวเตียง”
“ขอบคุณกงกง”
“แม่นางจื่อเม่ยเกรงใจไปแล้ว เรียกข้าเสี่ยวหลี่จื่อก็พอ”
ชื่อเสี่ยวหลี่จื่อนี่ช่างดั้งเดิมจริง ๆ
เหมือนจะได้ยินบ่อย ๆ ในละครวังหลวงสมัยก่อน