กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 198 ออดอ้อนในอ้อมแขนองค์รัชทายาท
“องค์รัชทายาท องค์ชายรองขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”
มือที่ซูจื่อเม่ยใช้ฝนหมึกชะงักไปเล็กน้อย
ถ้าไม่ใช่เพราะองค์ชายรองจอมเจ้าชู้นั่น นางก็คงไม่ต้องกรีดหน้าให้เป็นแผล แม้นางจะไม่ได้ใส่ใจกับหน้าตามากนัก แต่ก็เจ็บจริง ๆ
ลู่ซิงเจ๋อพยักหน้าเล็กน้อย “ให้พระอนุชาเข้ามา”
ยังไม่ทันสิ้นเสียง ลู่ซิงเหอก็พรวดพราดเข้ามาอย่างไม่เกรงใจ “ขันทีตายด้าน นี่เป็นตำหนักบรรทมของพี่ชายข้า ข้าอยากเข้ามาก็เข้าได้ เมื่อไรถึงตาให้ขันทีอย่างเจ้ามาสอดปาก”
เสี่ยวหลี่จื่อถูกลู่ซิงเหอผลักจนล้มลงกับพื้น ไม่รู้ว่ากระแทกตรงไหน ถึงกับเจ็บจนลุกขึ้นมาไม่ได้อยู่ครู่หนึ่ง
ซูจื่อเม่ยแอบยื่นมือไปช่วยพยุงเสี่ยวหลี่จื่อขึ้นมา
เสี่ยวหลี่จื่อมองซูจื่อเม่ยอย่างซาบซึ้งใจ