กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 69 ออดอ้อนในอ้อมแขนท่านจอมมาร
“ท่านให้ตราประทับนี้กับฉัน เพื่อคุ้มครองไม่ให้ใครรังแก คิดอย่างไรก็เป็นฉันที่ได้ประโยชน์มากกว่า
ท่านดีกับฉันถึงเพียงนี้ ฉันก็ควรตอบแทนบ้าง ไม่อย่างนั้นฉันจะมอบเคล็ดวิชาบัญชามารให้ท่านนะ” ดวงตาของซูจื่อเม่ยเป็นประกายเต็มไปด้วยชีวิตชีวาอย่างที่คนในแดนมารไม่มี
ศิษย์สำนักธรรมะที่มีชาติตระกูลสะอาดบริสุทธิ์ตกอยู่ในพรรคมาร กลายเป็นสัตว์เลี้ยงของเขา สภาพน่าเวทนาเช่นนี้ ทำไมซูจื่อเม่ยยังดีใจได้ขนาดนั้น? ม่ออวิ๋นเซิงคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ
เขาจึงหัวเราะเยาะ “แน่นอนอยู่แล้ว เคล็ดวิชาบัญชามารเป็นสุดยอดเคล็ดวิชาของพรรคมาร เจ้าอยากเก็บงำไว้ก็ต้องดูก่อนว่ามีความสามารถพอหรือไม่”