กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 68 ออดอ้อนในอ้อมแขนท่านจอมมาร
ม่ออวิ๋นเซิงลูบหน้าอกเบา ๆ บนนั้นไม่มีนกแก้วน้อยที่เคยทับตัวเขาอยู่แล้ว รู้สึกว่างเปล่าและไม่ค่อยชิน
ถ้าซูจื่อเม่ยกลับมา…
เมื่อนึกถึงผู้หญิงมีชีวิตชีวาคนหนึ่งทับอยู่บนตัว เขาก็สะดุ้งวาบ “เผ่ามนุษย์ล้วนเป็นคนหลอกลวง พวกเขามีแต่ทำให้เปิ่นจุนเจ็บปวดทรมาน”
ม่ออวิ๋นเซิงพลิกตัวอย่างกระสับกระส่าย “คนหลอกลวงกับคนบ้า อยู่ด้วยกันก็เหมาะกันดีไม่ใช่หรือ นางก็แค่เผ่ามนุษย์ขั้นฝึกปราณคนหนึ่งเท่านั้น เปิ่นจุนใช้แค่นิ้วเดียวก็บดขยี้นางได้