กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 67 ออดอ้อนในอ้อมแขนท่านจอมมาร
ซูจื่อเม่ยยังไม่ทันสังเกตเห็นอะไร กลับยินดีที่พบว่าพันธนาการรอบคอคลายลงมากแล้ว ด้วยกลัวว่าม่ออวิ๋นเซิงจะขวางนางอีก จึงรีบพุ่งเข้าไปหาเขาอย่างเร่งร้อน
ริมฝีปากนุ่มนิ่มสัมผัสกัน ทำให้ม่ออวิ๋นเซิงเหม่อลอยไปเล็กน้อย
หัวใจของเขาเต้นเร็วมาก เร็วจนคิดว่าตนเองเป็นโรคหัวใจ
แต่เขารู้ว่าร่างกายของตนต่างจากร่างกายปุถุชนทั่วไป เขาไม่มีทางเจ็บป่วย
ซูจื่อเม่ยเพิ่งตระหนักว่าตนกลายเป็นมนุษย์แล้ว จึงคิดจะผละออก แต่ม่ออวิ๋นเซิงกลับกดนางไว้ เขาสำรวจไปทั่วไม่หยุด ราวกับต้องการหาสาเหตุที่ร่างกายผิดปกติผ่านวิธีนี้