บทที่ 237 เกรงว่าคงต้องหลบหน้าผู้คนไปอีกสักเดือนเต็ม ๆ!

บทที่ 237 เกรงว่าคงต้องหลบหน้าผู้คนไปอีกสักเดือนเต็ม ๆ!

ดังนั้นต้วนหวาจึงจำหลักการนี้ไว้ขึ้นใจ ใครร้องคร่ำครวญเสียงดังที่สุด เขาก็จะพุ่งเป้าซัดคนนั้นจนกว่าจะส่งเสียงร้องไม่ออก

ต้วนหวาเห็นสามพี่น้องตระกูลโหยวถูกซัดจนล้มกลิ้งไปกับพื้น มองดูแล้วคงจะลากสังขารลุกขึ้นมาไม่ไหวแน่ ๆ ถึงได้พ่นน้ำลายลงพื้นอย่างฮึดฮัด "ไอ้พวกเศษสวะกล้าดียังไงมาแตะต้องคนในหมู่บ้านเรา?!"

ทุกคนได้ยินคำพูดของต้วนหวาก็พากันกระจ่างแจ้งขึ้นมาในทันที ที่แท้ต้วนหวาก็มาทวงความยุติธรรมให้ปู่หวางนี่เอง

สามพี่น้องตระกูลโหยวโดนซัดชุดนี้เข้าไปถือว่าไม่รอดตัวฟรีจริง ๆ เป็นบ้าอะไรกัน ถึงได้กล้าแม้กระทั่งลงไม้ลงมือกับครูบาอาจารย์ที่ให้ความรู้คนกันเล่า?

โย่วซานคนโตกุมท้องของตัวเองเอาไว้ กลิ้งเกลือกอยู่บนพื้นพร้อมกับใช้นิ้วมือที่สั่นเทาสีหน้าบิดเบี้ยวชี้หน้าต้วนหวา "ต้วนหวา แกจำไว้เลยนะ อย่าให้มีวันพลาดเด็ดขาด!"