บทที่ 238 ช่างไม่รู้ความเอาเสียเลย

บทที่ 238 ช่างไม่รู้ความเอาเสียเลย

ปู่หวางได้ยินดังนั้น ภายในใจนั้นตื่นเต้นยิ่งนัก "ควรจะเป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว!"

หากต้วนฉี่ตงสามารถทำให้พี่น้องตระกูลโย่วทั้งสามคนมาขอโทษตนเองต่อหน้าครูและนักเรียนทั้งโรงเรียนได้ นั่นย่อมได้ผลดีเสียยิ่งกว่าให้พี่ชายรองต้วนไปซัดพวกมันที่บ้านเสียอีก ทว่าอย่างไรเสียปู่หวางก็ยังคงติดใจเรื่องที่ตนถูกทำร้ายต่อหน้าผู้คนมากมายขนาดนั้น

ต้วนเหว่ยซานหลังจากได้ฟังคำพูดของต้วนฉี่ตงแล้วก็พยักหน้ารับเช่นกัน "เรื่องนี้สมควรทำอยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นต่อไปเฒ่าหวางจะสั่งสอนเด็กๆ ได้อย่างไรกัน?"

"เอาล่ะ พวกเราไม่พูดเรื่องของพวกเขาแล้ว พรุ่งนี้พี่ชายรองไปทำงาน ให้พวกเขามาหาฉันที่บ้านสักรอบ พวกเรามากินข้าวกันก่อนเถอะ..." ในที่สุดต้วนฉี่ตงก็เป็นคนตัดสินใจ

ไอ้เจ้าโย่วซานผู้นี้ ดูท่าทางแล้วหลังจากได้รับบทเรียนจากครั้งก่อนยังไม่เข็ดหลาบ ครั้งนี้กลับถึงขั้นลงไม้ลงมือทำร้ายปู่หวางคนในหมู่บ้าน ช่างไม่รู้ความเอาเสียเลยจริงๆ