บทที่ 212 ถ่ายรูปสักใบไหม

บทที่ 212 ถ่ายรูปสักใบไหม?

หลัวเซินรู้สึกว่าการใช้กล้องถ่ายรูปหนึ่งตัวแลกกับชาฟู่หลิงที่ช่วยรักษาจิตใจของผู้คนได้นั้น เป็นเรื่องที่เหลือเชื่อเสียจริง

ส่วนต้วนฉี่ตงก็รู้สึกว่าการใช้ชาในมือแลกกับกล้องคาสิโอรุ่นใหม่ล่าสุดก็เป็นเรื่องเหลือเชื่อเช่นกัน ท้ายที่สุดแล้วกล้องถ่ายรูปภายในร้านค้าฝากขายเจียงเฉิงนั้น ล้วนแต่เป็นรุ่นเก่าเมื่อหลายปีก่อนทั้งสิ้น

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่ายังมีฟิล์มให้อีกสามม้วน ขอแค่ต้วนฉี่ตงรู้จักประหยัดหน่อย ก็เพียงพอที่จะถ่ายทอดวิวทิวทัศน์ตลอดการเดินทางเก็บไว้ได้ทั้งหมด หลังจากกลับไปแล้วค่อยนำไปล้างออกมาให้คนในบ้านดู