บทที่ 211 จะมีความสุขอะไรกันขนาดนั้น

บทที่ 211 จะมีความสุขอะไรกันขนาดนั้น?

"ไปเถอะ พวกเราไปกินข้าวกันเถอะ!" หยางลี่พอนึกถึงอาหารการกินในห้องอาหาร เขาก็รู้สึกมีความสุขเป็นพิเศษ ในช่วงหลายวันนี้เขาเริ่มคุ้นเคยกับรสชาติของพวกฝรั่งเหล่านี้แล้ว ค่อย ๆ เพลิดเพลินไปกับมันทีละน้อย

อาหารการกินของพวกฝรั่งนี่พูดตามตรงว่ายอดเยี่ยมเสียจริง ไม่เพียงแต่มีนม มีเนื้อ บางครั้งยังมีผลไม้แถมให้อีกต่างหาก ส่วนเนื้อนั้นก็ให้มาเป็นชิ้นใหญ่ ๆ หนา ๆ ถ้าไม่พอก็ยังไปขอเพิ่มได้ด้วย

หากเป็นที่เจียงเฉิง เรื่องแบบนี้คงเป็นสิ่งที่ไม่อาจจินตนาการได้เลย ต่อให้หยางลี่จะมีตำแหน่งเป็นเจ้าหน้าที่ระดับชั้นประธาน แต่อาหารบนโต๊ะอาหารก็ใช่ว่าจะมองเห็นเนื้อได้ทุกมื้อเสียหน่อย ทว่าเนื้อในยุคนี้มีโควตาปันส่วนจำกัดอยู่

ตอนที่ทุกคนล้อมวงกันกินข้าวอยู่นั้น ลูกเรือโต๊ะข้าง ๆ ก็เริ่มพูดคุยถึงผู้หญิงที่พวกเขาพบเจอในประเทศต่าง ๆ

"ฉันว่าพวกผู้หญิงที่นั่นนี่มันเร้าใจสุด ๆ ไปเลย!" ลูกเรือหนวดเคราครึ้มคนหนึ่งหัวเราะหื่นกามพรางรำลึกความหลัง "พวกนายไม่รู้หรอกนะ ว่าไอ้เต้าคู่นั้น..."