บทที่ 45

บทที่ 45

"ศิษย์พี่หั่ว!"

ภายในกระท่อมมุงหญ้าผุพังที่พร้อมจะพังครืนลงมาได้ทุกเมื่อ หั่วจิงอวิ๋นผู้เคยเปี่ยมไปด้วยความฮึกเหิมก่อนหน้านี้ ค่อย ๆ ฟื้นคืนสติขึ้นมา

ศิษย์คนหนึ่งจากหุบเขาเพลิงผลาญร้องเรียก

เวลานี้ หั่วจิงอวิ๋นย่อมสัมผัสได้ถึงบรรยากาศอันอึมครึมรอบตัว

หากเป็นเมื่อก่อน เหล่าศิษย์น้องชายต่างมองเขาด้วยสายตาเลื่อมใส ส่วนศิษย์น้องหญิงก็ส่งสายตาชื่นชมหลงใหลมาให้เขาอยู่เสมอ

ทว่าบัดนี้ เมื่อเผชิญหน้ากับการฟื้นขึ้นมาของศิษย์พี่ใหญ่แห่งหุบเขาเพลิงผลาญอย่างเขา แววตาของทุกคนกลับไร้ประกาย ทั้งยังมีท่าทีเมินเฉยราวกับไม่ใส่ใจ

"ท่านอาจารย์ เป็นเพราะศิษย์ไร้ความสามารถเอง รอให้ศิษย์รักษาบาดแผลจนหายดีเสียก่อน ศิษย์จะตั้งใจอย่างเต็มที่และเอาชนะจอมกระบี่ชุดดำผู้นั้นให้ได้!"

หั่วจิงอวิ๋นกล่าวอย่างเดือดดาล

"ใช่แล้ว ท่านอาจารย์ ก่อนหน้านี้เป็นเพราะเจ้าหนุ่มที่ใช้กระบี่ลอบโจมตีแท้ ๆ เหตุใดท่านจึงมอบศิลาวิญญาณหนึ่งพันก้อนให้เขาไปโดยตรงเล่า?"