บทที่ 9

บทที่ 9

"เศรษฐีเฉียน ไฉนท่านจึงมานอนอยู่ตรงนี้เล่า"

มีผู้คนเอ่ยปากเรียกขึ้น

ทว่า สำหรับเจ้าหมูตอนผู้สูบเลือดสูบเนื้อผู้นั้น ทุกคนต่างรู้สึกรังเกียจและชิงชังยิ่งนัก

ค่อย ๆ ได้สติฟื้นคืนมา เศรษฐีเฉียนรู้สึกอ่อนล้าถึงขีดสุด

กระนั้น เมื่อนึกถึงค่ำคืนวานที่ได้ร่วมหอลงโรงกับแม่อ่อนพรรณรายผู้ยวนเย้ายิ่งนางนั้น ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายลงมา เขาก็รู้สึกอิ่มเอมใจเป็นอย่างยิ่ง

"ที่นี่ที่ไหน แล้วแม่นางน้อยพรรณรายดวงใจของข้าเล่า"

เศรษฐีเฉียนกวาดสายตามองไปรอบด้าน เขายังคงจำได้ว่า ค่ำมืดวานนี้ตนเองได้เข้าไปในห้องที่ประดับประดาด้วยสีสันแห่งความมงคลเต็มห้องกับพรรณราย

"สุสานร้างในหุบเขา"

คนผู้หนึ่งเผยรอยยิ้มประหลาด