บทที่ 8

บทที่ 8

ราตรีเงียบสงัดดุจสายน้ำ ตาข่ายสีเหลืองขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นในสถานที่อันเต็มไปด้วยไอหยินแห่งนี้ ดูแปลกประหลาดเป็นพิเศษ

ยิ่งไปกว่านั้น ประกายแสงที่วูบวาบอยู่บนตาข่าย ยังทำให้ภูตผีรู้สึกทรมานอย่างยิ่ง

สำหรับวิชาสยบภูตที่ระบบมอบเป็นรางวัลนั้น หลี่ลั่วค่อนข้างพึงพอใจทีเดียว

ขณะนี้ ภายในตาข่ายสีเหลืองผืนนั้น ผีสาวผู้มีเสน่ห์เมื่อครู่กำลังขดตัวอยู่ พลางมองหลี่ลั่วด้วยสีหน้าราวกับได้รับความไม่เป็นธรรม

ดูราวกับลูกแมวน้อยที่ได้รับบาดเจ็บ แม้แต่ผิวกายบางส่วนที่เผยออกมา ก็ยังมีรอยแดงประปราย คล้ายถูกเฆี่ยนตีมา

ชวนให้ผู้พบเห็นอดเกิดความสงสารขึ้นมาเล็กน้อยไม่ได้

"โลกใบนี้ช่างอันตรายเหลือเกิน หากเจ้าแข็งแกร่งกว่านี้อีกสิบเท่า เกรงว่าคงพอจะสร้างภัยคุกคามให้ข้าได้บ้างจริง ๆ"

หลี่ลั่วกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ผีสาวผู้มีเสน่ห์ "..."