บทที่ 7

บทที่ 7

"หยดติ๋ง"

หยดโลหิตหนึ่งหยดไหลร่วงหล่นลงมาจากใบหญ้าที่หลี่ลั่วถืออยู่ กระแทกกระทั่งลงบนพื้นดิน สีแดงสดและเย้ายวนใจ

"เสี่ยวเออร์ เจ้าคิดว่าท่านอาจารย์ใจร้ายเกินไปหรือไม่"

หันศีรษะกลับไป บนใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติของหลี่ลั่วปรากฏรอยยิ้มอบอุ่น

ช่วงเวลานี้ทำให้จีเยว่เอ๋อร์รู้สึกเคลิบเคลิ้มไปวูบหนึ่ง

เทพแห่งความตายผู้เย็นชา เด็กหนุ่มผู้แสนอบอุ่น

แท้จริงแล้วคนไหนกันแน่ที่เป็นท่านอาจารย์

บางทีสิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นท่านอาจารย์ อีกทั้งเจ้าคนชั่วสองคนเมื่อครู่ก็รังแกเสี่ยวเออร์ ท่านอาจารย์จึงลงมืออย่างเหี้ยมโหดต่างหาก

ให้อภัยได้หรอกน่า