บทที่ 4

บทที่ 4

"งดงามยิ่งนัก"

เมื่อจีเยว่เอ๋อร์ปรากฏตัวต่อหน้ากลุ่มนักฆ่าด้วยใบหน้างดงามที่แฝงความเย็นชา จนมีไอสังหารแผ่ออกมา คนหน้าบากและพวกต่างก็พากันตะลึงงันไปทันที

แม้แต่หลี่ลั่วก็ยังอดเบือนหน้าหนีไปเล็กน้อยไม่ได้

เขาเพียงรู้สึกว่ามีเงาร่างงดงามสายหนึ่งปรากฏขึ้นข้างกาย พร้อมกลิ่นหอมจาง ๆ และไอชื้นอ่อน ๆ

แสงจันทร์ลอยเด่นเหนือยอดหลิว แสงจันทร์พร่างพรมลงมาเป็นจุด ๆ ยิ่งขับเน้นใบหน้าเล็กอันงดงามเย็นชาของจีเยว่เอ๋อร์ให้ชวนตะลึงจับใจ

ผิวพรรณขาวผ่องเปล่งประกาย ร่างบอบบางยืนตระหง่านอย่างน่าทะนุถนอม ราวกับเซียนหญิงจากวังจันทราที่ลงมายังโลกมนุษย์

"รีบไปเสีย มิฉะนั้น ข้าจะไม่เกรงใจแล้ว!"

จีเยว่เอ๋อร์กล่าวด้วยความขุ่นเคือง

นางถือกระบี่ล้ำค่าจื่อเสียไว้ในมือ ยืนขวางอยู่เบื้องหน้าหลี่ลั่ว