บทที่ 241: ตรีศูลเทพสมุทร

บทที่ 241: ตรีศูลเทพสมุทร

ปัวไซตงมองลู่อวิ๋น แววตาเผยความเคลือบแคลงออกมา

ดาบเล่มนั้นทำให้เขายังคงไม่กล้าผลีผลามเคลื่อนไหว แต่ความเงียบงันของมนุษย์ผู้นี้ในเวลานี้ก็ทำให้เขารู้สึกประหลาดเช่นกัน

อีกฝ่ายเหตุใดจึงไม่ขยับเขยื้อน?

ตนเองควรทำอะไร?

เขายังมีคำถามอะไรอีก? แล้วเหตุใดจึงไม่ถามต่อ?

ปัวไซตงกำลังกังวลถึงชีวิตของตนเอง ขณะที่หัวใจของลู่อวิ๋นกำลังเต้นเร็วขึ้นเรื่อยๆ เขากำลังครุ่นคิดและเติมเต็มข้อสันนิษฐานของตนเอง

แม้เวลาจะผ่านไปเพียงไม่กี่วินาที แต่เมื่อเทียบกับการถามตอบอันรวดเร็วเมื่อครู่นี้ กลับดูขัดจังหวะอย่างยิ่ง

ความขัดจังหวะนั้นปลุกลู่อวิ๋นให้ตื่นขึ้นอย่างรวดเร็ว ดึงเขาออกมาจากความเงียบงันเมื่อครู่

สายตาที่เดิมทีดูพร่าเลือน ในที่สุดก็กลับมาจับจ้องใบหน้าของปัวไซตงอย่างชัดเจนอีกครั้ง