บทที่ 242: ตำนานของพวกเรา

บทที่ 242: ตำนานของพวกเรา

ตรีศูลยักษ์ตรงหน้า ซึ่งมีความยาวถึงหกเมตร เมื่อนำมาตั้งไว้ในสำนักงานที่เดิมทีก็ไม่ได้กว้างขวางนักของพานลี่ซาน มันแทบจะกินพื้นที่ว่างทั้งหมดจนหมดสิ้น

ภายใต้แสงไฟ ลู่อวิ๋นจึงมีโอกาสได้พิจารณาลวดลายอันวิจิตรตระการตาบนตรีศูลอย่างละเอียด

ต้องยอมรับว่าอารยธรรมจากตำนานเทพปกรณัมกรีกนี้มีเทคโนโลยีที่ก้าวล้ำกว่าอารยธรรมบนโลกไปไกลโข เพียงดูจากความเรียบลื่นของพื้นผิวตรีศูลเล่มนี้ ก็พอจะเห็นเค้าลางได้แล้ว...

เมื่อพานลี่ซานได้ยินจากปากลู่อวิ๋นว่านี่คือตรีศูลเทพสมุทรของปัวไซตง สีหน้าของเขาก็แข็งค้างไปโดยสิ้นเชิง

คล้ายกับไม่อยากเชื่ออย่างถึงที่สุด ราวกับไม่อาจทำความเข้าใจกับสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้าได้เลย

เมื่อเทพนิยายรุกล้ำเข้าสู่ความเป็นจริง เมื่อสิ่งของจากตำนานปรากฏขึ้นต่อหน้าต่อตา แม้แต่พานลี่ซานเอง แม้เขาจะรู้อยู่ก่อนแล้วว่าปัวไซตงได้ยึดครองขั้วโลกใต้โดยสมบูรณ์ และมนุษยชาติกำลังเผชิญมหันตภัยครั้งใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยมีมา แต่ก็ยังยากจะหลีกเลี่ยงความรู้สึกเหลือเชื่อที่ผุดขึ้นจากส่วนลึกที่สุดของหัวใจ

"นี่คือตรีศูลเทพสมุทรจริงๆ..."

"นี่มัน..."

ดูเหมือนเขาจะมีคำถามมากมายอยากเอ่ยถาม ทว่าพอคำพูดมาถึงริมฝีปาก กลับไม่อาจเอ่ยออกมาได้จริงๆ