บทที่ 240: เหตุผลแห่งการทำลายล้าง

บทที่ 240: เหตุผลแห่งการทำลายล้าง

กระบี่อ๋องฉินเล่มนี้ก่อร่างขึ้นจากเจตจำนงแห่งโลกมนุษย์

มันจำลองกระบี่เล่มที่จิ๋นซีฮ่องเต้ฟันผ่าท้องนภาในวันที่ 1 สิงหาคม ปีที่ 23 ก่อนทะยานขึ้นสู่สวรรค์จากไป

กลิ่นอายอันทรงพลังที่แผ่ออกมา เพียงพอจะทำให้ฟ้าดินสั่นสะเทือน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงปัวไซตงเลย

ทว่าแม้กลิ่นอายในยามนี้จะบริสุทธิ์แท้จริง กระบี่เล่มนี้ก็ยังไม่อาจทรงพลังได้เทียบเท่ากระบี่ที่จิ๋นซีฮ่องเต้ใช้ฟันฟ้าทะยานขึ้นสวรรค์ในวันนั้น

ท้ายที่สุดแล้ว ลู่อวิ๋นอยู่เพียงขั้นจินตัน การที่สามารถทำให้ปัวไซตงหวาดหวั่นได้ถึงเพียงนี้ ก็ถือว่าบรรลุผลตามต้องการแล้ว

เมื่อเห็นแววตาของปัวไซตงสั่นสะท้านจนเจือความหวาดกลัว มุมปากของลู่อวิ๋นก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ แทบมองไม่เห็น

บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองตกอยู่ในความกดดันและเงียบงันอยู่นาน ปัวไซตงเองก็ดูเหมือนกำลังไตร่ตรองหาวิธีโต้กลับโดยไม่ต้องตาย ทว่าหลังจากคิดอย่างรอบคอบแล้ว ท้ายที่สุดเขาก็ยังหาผลลัพธ์ที่พอจะเป็นชิ้นเป็นอันไม่ได้

ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงยอมรับชะตากรรม

อย่างไรเสียเขาก็เป็นเทพ เป็นเจ้าตัวเก่าแก่ที่ไม่รู้ว่ามีชีวิตอยู่มานานเท่าใดแล้ว