กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 216: ผู้บำเพ็ญเพียรหกสิบล้านคน!
ภายในท้องพระโรงเสียนหยางแห่งเซียนฉิน หมอกดำที่เคยวนเวียนอยู่รอบกายลู่อวิ๋น รวมถึงแสงทองที่แผ่กระจายเป็นสาย ๆ กำลังค่อย ๆ จางหายไป
เขาก้มมองฝ่ามือตนเอง สัมผัสถึงปราณแท้อันมหาศาลที่ควบคุมได้ยามนิ้วมือขยับงอเหยียด รวมถึงพลังรุนแรงราวกับพร้อมระเบิดซึ่งแฝงอยู่ภายในนั้น...
ในเวลานี้ หัวใจของลู่อวิ๋นเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
เขาประหลาดใจที่ตนกลับได้โชคจากเคราะห์ร้าย ได้รับพลังอันแข็งแกร่งถึงเพียงนี้
ประหลาดใจยิ่งกว่านั้น คือในเวลานี้เขาราวกับสามารถควบคุมท่วงทำนองแห่งมรรคาของฟ้าดินได้ เป็นสัมผัสลึกลับล้ำลึกยากจะอธิบาย
และยิ่งประหลาดใจที่...ตนยังรอดชีวิตมาได้
เมื่อไม่กี่วินาทีก่อน ลู่อวิ๋นคิดจริง ๆ ว่าตนกำลังจะตายแล้ว
ในตอนที่สสารสีดำเหล่านั้นเริ่มหลอมรวมเข้าไปในจินตันซึ่งยังไม่ก่อรูปสมบูรณ์ ความหนาวเย็นที่พลันพวยพุ่งขึ้นมาจากส่วนลึกของหัวใจท่ามกลางความร้อนระอุนั้น เขาคุ้นเคยมันเป็นอย่างดี
ท้ายที่สุด เขาก็เป็นคนที่เคยตายมาแล้วครั้งหนึ่ง...