กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
วันรุ่งขึ้น ตอนที่เซี่ยอี้มาถึง สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
เฉียวชิงชิงเห็นเขายังใส่เสื้อคลุมทหารเก่า ๆ ตัวนั้นอีก ก็อดสงสัยไม่ได้ “ทำไมไม่ใส่เสื้อขนเป็ดล่ะคะ”
เซี่ยอี้มองเธอ
“แล้วทำไมคุณไม่ใส่ตัวสีแดงครับ”
เฉียวชิงชิงงงงวยเล็กน้อย “ตัวนั้นต้องเอาไปขายนี่คะ ฉันจะใส่ทุกวันทำไม เปื้อนขึ้นมาจะทำยังไง”
เซี่ยอี้แทบถูกเธอทำให้โมโหจนหายใจไม่ออก
เสียเปล่าที่เมื่อวานเขาดีใจขนาดนั้น ใส่แล้วยังไม่ให้ใครแตะแม้แต่ครั้งเดียว
สุดท้ายเสื้อผ้าก็ไม่ใช่คู่กันเลย เขาคิดไปเองตั้งแต่ต้นจนจบ
“ไม่ใช่คุณเป็นคนทำหรอกหรือ ทำไมถึงให้ปัญญาชนฟางทำล่ะ”
เฉียวชิงชิงแทงเข็มให้เขาอย่างแรงจนกล้ามเนื้อบนแขนของเขากระตุก