ตอนที่ 37 กลางวันทำงานในไร่ กลางคืน

หลังกินข้าว ทั้งครอบครัวเก็บกวาดหม้อชามให้สะอาด

มองดูห้องใหญ่โตที่ไม่มีอะไรเลยนอกจากเตียงเตา เฉียวฟางอวี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย “น่าเสียดายที่เราไม่มีใครเป็นช่างไม้ ไม่อย่างนั้นก็ทำตู้ได้ แถวนี้มีไม้เยอะ”

เฉียวชิงชิงพูดว่า “ฉันมีของสำเร็จรูปอยู่ ลองดูสิ”

สองพี่น้องอ้อมไปหลังบ้าน ยืนอยู่ในทุ่งหญ้ารกร้างมืดสนิท เฉียวชิงชิงหยิบตะเกียงน้ำมันก๊าดออกมาให้เฉียวฟางอวี่ถือ ตามด้วยตู้ลิ้นชักสามสี่ใบขนาดไม่เท่ากัน

ล้วนสั่งซื้อทางออนไลน์ รูปทรงและสีสันย้อนยุคมาก ตรงกับรสนิยมของยุคสมัย เพียงแต่ใหม่เกินไป

เฉียวฟางอวี่เอื้อมมือไปลูบเบา ๆ แล้วพูดเสียงต่ำ “เธอมีเครื่องมือขูดสีเคลือบผิวออกไหม”

เฉียวชิงชิงหลับตาค้นหาอยู่ครู่หนึ่ง

เครื่องมือช่างไม้เธอซื้อชุดแปดชิ้นติดมือมา แต่ไม่รู้วิธีใช้ หยิบกบไสไม้ขึ้นมาดูแล้วคิดว่าไม่ค่อยเหมาะ

สุดท้ายเธอหาพบเกรียงเล็กเล่มหนึ่งกับกระดาษทรายหยาบอีกสองสามแผ่น

“ลองอันนี้ดู”