ตอนที่ 36 พี่ใหญ่

เฉียวชิงชิงกลับถึงบ้านพอดี ตะวันกำลังลับขอบฟ้า สายลมพัดโชยมาปะทะใบหน้า

เธอชูคันเบ็ดขึ้นอย่างดีใจ โบกให้เฉียวอีหมินที่ยืนอยู่ตรงประตู “พ่อคะ ดูนี่สิคะ”

เฉียวอีหมินเห็นเธอ อยากพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่ได้พูด

อยากถามอะไร แต่ก็ไม่รู้จะถามอะไร

สีหน้าทั้งหมดดูขัด ๆ เขาเกาหัวแล้วถาม “คันเบ็ด... มา... มาจากไหน”

“แลกมากับคนที่ริมแม่น้ำค่ะ”

เฉียวชิงชิงพูดพลางหยิบกระต่ายป่าสีเทาตัวอ้วนใหญ่ออกจากถุงผ้าที่สะพายมาด้วย “หนูยังเห็นกระต่ายป่าที่ริมแม่น้ำด้วย มันวิ่งไม่ออกในพื้นที่ชุ่มน้ำ หนูเลยใช้หินทุบจนตายค่ะ”

เฉียวอีหมินเกาหัวอีกสองสามที “อือ...”

จากนั้นมองไปรอบ ๆ เห็นว่าลูกชายทั้งสองคนไม่อยู่ จึงลดเสียงลงพูดอย่างลึกลับ “พ่อเข้าใจแล้ว เป็นของที่ซ่อนอยู่ในมิติพับซ้อนใช่ไหม”

เฉียวชิงชิงถูกท่าทางของพ่อทำให้ขำ “ก็ประมาณนั้นค่ะ”