ตอนที่ 14 คำสาบานของผู้ชายไม่ต่างจากหมาเห่า

ถูกตีติด ๆ กันหลายครั้ง หลินเชาไห่ก็โมโห ยื่นมือจะคว้าแขนเฉียวชิงชิง ตั้งใจจะกดเธอลงบนเตียงก่อนแล้วค่อยว่ากัน

แต่แรงของเฉียวชิงชิงมากผิดปกติ เธอเตะเข้าที่ตัวเขาอีกครั้ง

เตะครั้งนี้เธอใช้แรงเต็มสิบส่วน ทั้งยังดังปัง! เตะหลินเชาไห่ตกจากเตียงไปเลย

หลินเชาไห่กระโดดขึ้นจะตอบโต้ แต่เฉียวชิงชิงร้องไห้เสียงดังขึ้นมาเสียก่อน “หลินเชาไห่ นายไม่ใช่คนดี!”

“นายหลอกฉันมาที่บ้านนาย ที่แท้ก็เพื่อรังแกฉันงั้นเหรอ?”

กลางคืนเงียบสงัด เสียงร้องของเฉียวชิงชิงดังจนทั้งลานบ้านได้ยิน

หลินเชาไห่ให้ความสำคัญกับหน้าตามากกว่าฟ้า ตอนนี้ไฟโกรธแค่ไหนก็ต้องกดลงไว้ เขารีบพูดเสียงเบา “อย่าเสียงดัง อย่าเสียงดัง เธอเบาเสียงหน่อย! ผมไม่ได้คิดอย่างนั้น! จริง ๆ ไม่ใช่!”

“แล้วทำไมนายต้องเข้ามาใกล้ฉันขนาดนี้?” เฉียวชิงชิงไม่สน ปล่อยเสียงร้องเต็มที่ ยังเตะขาไปมา มุ้งที่แขวนอยู่บนเตียงถูกเธอเตะจนขาดเป็นรู

หลินเชาไห่ร้อนใจจนเหงื่อขึ้นหน้าผาก “ผมขอร้องเธอ เบาเสียงหน่อยได้ไหม? ผมไม่รังแกเธอ ผมแค่อยากกอดเธอสักหน่อย เธอไม่เต็มใจก็ไม่กอด ฟังเธอหมด ผมสงสารเธอยังไม่ทัน จะบังคับเธอได้ยังไง”

เห็นท่าทางชี้ฟ้าสาบานของเขา เฉียวชิงชิงรู้สึกตลกมาก