ตอนที่ 13 ตบเขาอีกฉาด

“ชิงชิง เรื่องนี้เราพูดกันได้ แต่ห้ามให้คนนอกได้รู้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นจะยุ่งยาก เธอเข้าใจไหม”

เฉียวชิงชิงจ้องเขาอย่างไม่เกรงใจ “ฉันรู้อยู่แล้ว ฉันไม่ใช่คนโง่ ตอนนี้พวกเราอยู่เรือลำเดียวกันแล้ว ฉันจะพูดส่งเดชได้ยังไง”

หลินเชาไห่ฝืนยิ้มออกมา “อืม ฉันเชื่อว่าเธอไม่ทำแบบนั้น”

ระหว่างพูดคุยกัน ทั้งสองก็เดินเข้าไปในลานบ้านแห่งหนึ่งภายในตรอก

แน่นอนว่าเฉียวชิงชิงไม่คุ้นเคยกับสถานที่แห่งนี้ ชาติที่แล้วเธอเริ่มตกลงไปในรังหมาป่าตั้งแต่ก้าวเข้ามาที่นี่

ครอบครัว 3 หลังใช้ลานบ้านร่วมกัน อีกทั้งห้องบางส่วนก็ปล่อยเช่าอยู่ จึงแออัดอย่างมาก พื้นที่คับแคบและเก็บเสียงได้แย่ บางครั้งเพียงพูดเสียงดังหน่อย ห้องข้าง ๆ ก็ยังได้ยิน

บ้านหลินเช่าห้อง 2 ห้องที่อยู่ทางตะวันตกติดกับหัวมุมตรอก มีทางเดินกว้างครึ่งเมตร ไม่มีห้องโถงรับแขก และใช้ห้องครัวร่วมกับเจ้าของห้องเช่า