เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ใจของเฉินลี่ผิงวุ่นวายจนแทบรับไม่ได้
ตัวเธอเองเตรียมใจไว้แล้ว ถึงอย่างไรเธอก็เป็นคนตระกูลเฉิน ถูกส่งลงชนบทก็ยอมรับได้ แต่สามีและลูกชายทั้งหมดพลอยได้รับผลกระทบ ไม่มีใครจบดี สิ่งนี้ยังคงทำร้ายจิตใจเธอจริง ๆ
“หนีไม่พ้นจริง ๆ หรือ” เฉินลี่ผิงพึมพำ
หลายวันมานี้เธอพยายามวิ่งเต้นความสัมพันธ์มาตลอด แต่คณะกรรมการปฏิวัติกลับมาเร็วกว่าที่คิดไว้
เห็นสีหน้าเธอหดหู่ เฉียวชิงชิงจึงปลอบเบา ๆ “แม่ อย่าคิดเรื่องนี้ให้ร้ายแรงเกินไป อย่างมากอีก 5 ปี กลุ่มฝ่ายต่อต้านก็จะถูกโค่นจากอำนาจ ถึงตอนนั้นขอแค่มีเงินในมือ การกลับเข้าเมืองจะยากอะไร?
“อีกอย่าง ขอแค่ครอบครัวเราอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาสามัคคีกัน ไม่ว่าไปอยู่ที่ไหนชีวิตก็เหมือนกันไม่ใช่หรือ การถูกส่งลงชนบทก็แค่ลำบากกว่าตอนนี้หน่อย แต่เราไม่ได้หมดหวังเสียหน่อย”
มองดูลูกสาวที่รู้จักคิด เฉินลี่ผิงในใจก็รู้สึกเปรี้ยว ๆ อย่างบอกไม่ถูก
“บางทีอาจไม่ถึง 5 ปีด้วยซ้ำ” เฉินลี่ผิงกล่าว “ตอนที่คนตระกูลเฉินจากไป ฉันเขียนหนังสือตัดขาดความสัมพันธ์กับพวกเขาไว้ หนังสือตัดขาดฉบับนั้นอยู่กับคุณปู่สวีของลูก”
เฉินลี่ผิงอธิบายสถานการณ์ให้เฉียวชิงชิงฟัง