ตอนที่ 78 รังผึ้งป่า

ตอนที่ 78 รังผึ้งป่า

หลินเซี่ยวเอ๋อร์ฟังเสียงคร่ำครวญอันน่าขบขันของพ่อแล้วก็กลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่ นางห่อตัวด้วยผ้าห่มบาง ๆ ค่อย ๆ ลุกขึ้นเดินไปพร้อมกับหาวหวอดใหญ่ จากนั้นเพียงขยับจิตเจตนา หินยักษ์ที่ขวางปากถ้ำก็ถูกเคลื่อนออก ลมภูเขายามอรุณที่เจือความเย็นพลันพัดกรูเข้ามา

ฟ้าว! หลินต้ากุ้ยพุ่งออกไปดุจลูกธนูหลุดจากแหล่ง รวดเร็วจนใต้ฝ่าเท้าราวกับมีสายลมพัดผ่าน ถึงขั้นอาจเสียดสีกับพื้นจนเกิดประกายไฟได้ เขามุ่งตรงไปยังส่วนลึกของพุ่มไม้ไกลออกไปเพื่อจัดการธุระสำคัญในชีวิต

นี่กลายเป็นรายการขบขันประจำทุกเช้าไปแล้ว คนทั้งครอบครัวล้วนเคยชินกับมัน