กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นิยายแปลฟังเอง
บทที่ 735 อดีตแห่งเขตหยุดนิ่ง (5) กาลเวลาที่ผันผ่าน
“สามวัน...”
เมื่อเห็นสายตาที่แน่วแน่ของหลินเสวี่ย มู่โหยวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าตกลงในที่สุด
“ได้ แต่ครั้งนี้เธอต้องอยู่ในสายตาของฉันตลอดเวลา” สภาวะของหลินเสวี่ยในตอนนี้อาจหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยได้ทุกเมื่อ เขาจำเป็นต้องอยู่ข้างกายเธอตลอดเวลาถึงจะวางใจได้
“ตกลง ฉันสัญญา”
...
ตลอดสามวันต่อมา หลินเสวี่ยยังคงนอนพักรักษาตัวอยู่บนเตียง มู่โหยวก็คอยดูแลเธอไม่ห่าง เพียงแต่ครั้งนี้เขาไม่ได้เอ่ยปากรบกวน ปล่อยให้เธอได้ปรับสภาพจิตใจด้วยตัวเอง
ในช่วงสามวันนั้น หลินเสวี่ยอยู่ในสภาวะกึ่งหลับกึ่งตื่น บางครั้งคิ้วของเธอก็ขมวดมุ่น บางครั้งก็เผยรอยยิ้มออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย อารมณ์แปรปรวนไม่คงที่
จนกระทั่งครบสามวัน หลินเสวี่ยลืมตาขึ้นอีกครั้ง สีหน้าของเธอดูดีขึ้นมากจนสามารถลุกจากเตียงเดินเหินได้ตามปกติ
ตอนแรกมู่โหยวยังกังวลว่าเธอฝืนตัวเองอยู่หรือไม่ แต่หลังจากเฝ้าสังเกตมาครึ่งค่อนวัน เขากลับไม่พบความผิดปกติใดๆ เลย ดูเหมือนว่าเธอจะปรับสภาพกลับมาเป็นปกติได้จริงๆ แล้ว