บทที่ 738 เรื่องราวในอดีตของดินแดนหยุดนิ่ง (6) โลกที่ไม่มีมู่โหยว

ตอนที่ 736 เรื่องราวในอดีตของดินแดนหยุดนิ่ง (6) โลกที่ไม่มีมู่โหยว

==================================================

"เธอพูดเรื่องอะไรน่ะ? ที่นี่จะเป็นร้านของเธอได้ยังไง? ทั้งที่มันเป็นของพ่อแม่มู่โหยวนะ! เธอมาจากต่างจังหวัดไม่ใช่เหรอ?" หลินเสวี่ยรู้สึกว่ามือของตัวเองสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ผลลัพธ์บางอย่างที่ทำให้เธอหวาดกลัว ทำให้เธอเริ่มใช้น้ำเสียงที่ไม่ดีกับเสี่ยวหยา

เสี่ยวหยาถูกบีบแขนจนเจ็บแปลบ แต่ก็ไม่มีเวลาไปใส่ใจ ตอนนี้เธอรู้สึกกังวลขึ้นมาจริงๆ เพราะเธอพบว่าดวงตาของหลินเสวี่ยจู่ๆ ก็แดงก่ำ น้ำตาไหลรินลงมาโดยไม่รู้ตัว ในระยะใกล้ขนาดนี้ เธอสัมผัสได้ถึงความตึงเครียดและไม่สบายใจอย่างรุนแรงในใจของหลินเสวี่ยได้อย่างชัดเจน

"ใช่ค่ะ ฉันมาจากต่างจังหวัด ตอนอายุ 17 ปีฉันเข้ามาทำงานในเมืองและดรอปเรียน จนได้มาพบกับคุณลุงคุณป้าทั้งสอง... พวกท่านไม่มีลูก เลยเอ็นดูฉันเหมือนลูกสาวแท้ๆ..."

"...ต่อมาคุณลุงคุณป้าป่วยหนัก ก่อนเสียชีวิตเลยฝากฝังร้านสัตว์เลี้ยงนี้ไว้กับฉัน..." เสี่ยวหยาอธิบายอย่างระมัดระวัง

และเมื่อสิ้นคำพูดของเสี่ยวหยา ในหัวของหลินเสวี่ยกลับมีความทรงจำอีกชุดหนึ่งผุดขึ้นมาสอดรับกัน: ก่อนตายคุณลุงคุณป้าได้ยกร้านสัตว์เลี้ยงให้เป็นมรดกแก่เสี่ยวหยา โดยตั้งใจจะให้เธอขายร้านเพื่อเอาเงินไปใช้ชีวิต

แต่เสี่ยวหยาไม่อยากทำลายความตั้งใจของผู้อาวุโสทั้งสอง จึงตัดสินใจรักษาร้านนี้ไว้ และประคับประคองร้านที่ควรจะเจ๊งไปนานแล้วอย่างยากลำบากเพียงลำพังมาหลายปีจนถึงปัจจุบัน